Vrienden van de K.N.A.U.
Op 22 juli 2010 is ons lid Wim Schoemaker overleden.
In Memoriam Wim Schoemaker
Onderstaande gedenkrede werd uitgesproken door Herman Pinkse, voorzitter van AV’47 Boskoop, op 29 juli 2010 in Alphen a/d de Rijn tijdens de uitvaartplechtigheid
Beste familie en alle aanwezigen,
Wat hebben golf en atletiek met elkaar gemeen? Op zich niets, maar Wim beoefende beide met plezier. En voor beide had hij een bal nodig, wellicht was dat voor Wim de uitdaging om beide sporten fanatiek te beoefenen. En of de laatste jaren de ene sport meer voorkeur had als de andere, laat ik maar in het midden. Wim deed beide met passie en was blijkbaar graag buiten aan het sporten. Ik denk dat hij alleen voor het bridgen binnen was.
Atletiek beoefenen heeft hij vrijwel zijn hele leven gedaan. Al meer dan 50 jaar. En dan vooral zijn favoriete onderdelen kogelslingeren, discuswerpen, gewichtwerpen en kogelstoten. Dat hij de afgelopen jaren binnen zijn leeftijdsklasse nog steeds prima presteerde is wel bekend. Maar deze prestaties heeft hij zijn hele sportcarričre geleverd. Zelfs topprestaties. Zo was Wim van 1965 t/m 1971 zes keer Nederlands kampioen kogelslingeren. En kwam hij 25 maal uit voor Nederland bij interlandwedstrijden. Op de besten-aller-tijden-lijst van 1996 stond hij nog steeds als 20ste genoteerd. Overigens was Wim in de loop der jaren lid van 4 atletiekverenigingen. Voordat hij naar AV’47 kwam, was hij lid van LDA en Haag ’68 in Den Haag en AAV ’36 in Alphen a/d Rijn, waar hij in juni jl. nog aan een kogelslingerwedstrijd meedeed. Maar door zijn lange atletiekcarričre en tot voor kort wedstrijden in het hele land, is hij bij veel atletiekverenigingen een bekende verschijning geworden. Nog steeds staat bij Haag ’68 een kogelslingerenrecord op naam van Wim met 53.20, slecht 1 cm onder zijn beste prestatie van uit 1959. En pas dit jaar werd zijn Nederlands record gewichtwerpen uit 2008 verbeterd. Maar er staat in Eindhoven nog steeds een record vermeld uit 2008 van 39.16 m bij het kogelslingeren. Zelfs dit jaar werd hij nog derde bij het NK werpvijfkamp voor mannen 65+. Altijd prestatiegericht en nooit geheel tevreden over zijn eigen prestaties. De kogel of de discus had altijd verder gemoeten. Maar hij wilde ook anderen laten presteren. Zowel in Alphen als bij ons in Boskoop heeft hij jarenlang training gegeven in zijn disciplines en veel (meestal) jongeren opgeleid. Enthousiast, fanatiek en gedreven probeerde hij anderen de juiste techniek bij te brengen. Men deed het altijd goed, maar het kon beter en dan kwamen de aanwijzingen van knie lager, schouder hoger, voet rechter en ga zo maar door. En ondanks alle kritische opmerkingen bleef men enthousiast. Door Wim’s enthousiasme en gedrevenheid. Maar ondertussen had hij goed door waarom het bij iemand niet zo goed ging. Een open oog houden voor de persoon, die andere dingen aan zijn hoofd kan hebben dan kogelslingeren, zoals schoolprestaties. Dat was dus zo opvallend bij Wim. Hoewel atletiek geen teamsport is, wist hij toch altijd mensen om zich heen te verzamelen. Om met elkaar te sporten en er plezier aan te beleven. Als dat geen liefde voor de sport is. Het mooie van sporten, zeker bij atletiek en golfen, is dat je het kunt blijven doen. Ook al word je ouder. Plezier en passie blijven hebben voor je sport en dat ook uitstralen. Ook al werd het fysiek allemaal wat lastiger.
En dan toch stopt het. Waarom zegt het lichaam ineens: “ik stop ermee”? Je bent dan wel sportman, maar eens temeer blijkt dat dit niets zegt over de leeftijd welke je mag bereiken. Achtenzestig jaar is gewoon te jong. Dan moet je nog jaren kunnen genieten van het leven. Met je vrouw Leny, je kinderen en kleinkinderen. En met ons natuurlijk, je sportmaten, de jonge mensen die nog zoveel van je konden leren. Wij allemaal moeten het zonder Wim gaan doen.
Dat zal, ook voor ons, niet meevallen.